Niedokrwienny udar mózgu (NUM) jest główną przyczyną niepełnosprawności u osób dorosłych powyżej 50. roku życia i trzecią najczęstszą przyczyną zgonów na świecie. Pomimo postępów w terapiach reperfuzyjnych, takich jak tromboliza dożylna i trombektomia mechaniczna, u nawet dwóch trzecich chorych reperfuzja jest nieskuteczna klinicznie, pomimo radiologicznych wykładników udrożnienia naczynia mózgowego. Niedożywienie i sarkopenia mogą przyczyniać się do tych niekorzystnych wyników leczenia reperfuzyjnego.

Udar mózgu u pacjentów onkologicznych stanowi coraz bardziej rozpoznawalny problem kliniczny, wynikający z nakładania się czynników ryzyka, złożonej patofizjologii i powikłań związanych z leczeniem nowotworów. U około 15% chorych na nowotwory złośliwe rozwijają się choroby naczyń mózgowych, najczęściej niedokrwienny udar mózgu (NUM), który może poprzedzać lub ujawniać nowotwór.