Guzy prolaktynowe stanowią najczęstszą grupę czynnych hormonalnie nowotworów przysadki mózgowej i pozostają istotnym interdyscyplinarnym problemem klinicznym łączącym endokrynologię, neurologię oraz neurochirurgię. Artykuł przedstawia aktualny stan wiedzy dotyczący patogenezy, obrazu klinicznego oraz nowoczesnych strategii terapeutycznych guzów prolaktynowych, ze szczególnym uwzględnieniem mechanizmów molekularnych i czynników determinujących odpowiedź na leczenie. Omówiono genetyczne podłoże prolaktynom, w tym rolę mutacji w genach, które wpływają na agresywność guza, ryzyko nawrotu oraz oporność na leczenie agonistami dopaminy. Przedstawiono również kluczowe aspekty patofizjologii regulacji wydzielania prolaktyny. Scharakteryzowano spektrum objawów klinicznych obejmujących zaburzenia endokrynologiczne, neurologiczne, metaboliczne i psychiczne, zależne od wielkości guza i stopnia hiperprolaktynemii. Przeanalizowano aktualne metody leczenia, w tym farmakoterapię agonistami dopaminy jako terapię pierwszego wyboru, leczenie operacyjne oraz radioterapię jako metody uzupełniające w przypadkach opornych lub agresywnych. Podsumowano obowiązujące ścieżki terapeutyczne u kobiet w ciąży oraz potencjalne działania niepożądane leczenia farmakologicznego. Artykuł podkreśla znaczenie indywidualizacji terapii oraz rosnącą rolę badań molekularnych w prognozowaniu przebiegu choroby i optymalizacji leczenia pacjentów z prolaktynomą.