Presepsyna (PSEP), rozpuszczalny fragment receptora CD14, jest obiecującym biomarkerem odpowiedzi immunologicznej organizmu na zakażenie, szczególnie bakteryjne. Ze względu na bardzo szybką kinetykę jej stężenie może zwiększać się już w ciągu kilku godzin od zadziałania bodźca infekcyjnego, co czyni ją potencjalnie użytecznym narzędziem we wczesnym rozpoznawaniu sepsy. Celem pracy było podsumowanie aktualnej wiedzy dotyczącej biologii, kinetyki, wartości diagnostycznej i prognostycznej presepsyny oraz możliwości jej zastosowania w różnych kontekstach klinicznych. Dostępne dane wskazują, że presepsyna wykazuje dobrą skuteczność diagnostyczną w sepsie i w wielu analizach przewyższa białko C-reaktywne, a w części badań także prokalcytoninę, zwłaszcza we wczesnym wykrywaniu zakażenia. Najbardziej obiecujące wyniki odnotowano w sepsie noworodkowej o wczesnym początku, gorączce neutropenicznej w przebiegu nowotworów hematologicznych oraz sepsie z ujemnymi posiewami. Jednocześnie wyniki badań pozostają rozbieżne, a interpretację stężeń PSEP istotnie utrudniają czynniki zakłócające: wiek, otyłość i choroby przewlekłe, w tym przede wszystkim niewydolność nerek. Znaczącym ograniczeniem pozostaje także brak uniwersalnych wartości odcięcia. Obecny stan wiedzy sugeruje, że presepsyna nie powinna być traktowana jako samodzielne narzędzie diagnostyczne, lecz element wspierający ocenę kliniczną i PCT. Szersze wdrożenie PSEP do praktyki klinicznej wymaga dużych badań wieloośrodkowych, standaryzacji punktów odcięcia, oceny opłacalności klinicznej oraz uwzględnienia tego biomarkera w przyszłych wytycznych.