Niedokrwienny udar mózgu (NUM) jest jedną z głównych przyczyn niepełnosprawności i śmiertelności na świecie. Prognozy epidemiologiczne wskazują na zwiększanie się częstości występowania NUM w Europie w nadchodzących latach. Pomimo postępów w leczeniu przyczynowym NUM i zwiększania się dostępności trombolizy dożylnej (IVT) i trombektomii mechanicznej (MT), wyniki kliniczne leczenia reperfuzyjnego nie zawsze są zadowalające. Nieskuteczna klinicznie reperfuzja rozpoznawana jest w przypadkach, gdy niepełnosprawność utrzymuje się 90 dni po wystąpieniu udaru, pomimo skutecznej radiologicznie rekanalizacji naczynia mózgowego. Zjawisko to ujawnia złożoność patomechanizmów NUM i potrzebę stosowania wiarygodnych narzędzi do ilościowej oceny ryzyka związanego z chorobami współistniejącymi. Głównym czynnikiem przyczyniającym się do daremnej reperfuzji jest wysokie obciążenie chorobami współistniejącymi u pacjentów z udarem, co negatywnie wpływa na rokowanie i skuteczność leczenia. Wskaźniki chorób współistniejących, a zwłaszcza Charlson Comorbidity Index (CCI) mogą być pomocne w ocenie wpływu chorób współistniejących na rokowanie w NUM. Wyższe wyniki oceny CCI są niezależnie związane z ciężką niepełnosprawnością, przedłużoną hospitalizacją, wyższym wskaźnikiem ponownych przyjęć i zwiększoną śmiertelnością. Wartość predykcyjna CCI dla krótko- i długoterminowych wyników po NUM została potwierdzona w badaniach przeprowadzonych w różnych populacjach. Adaptowane wersje CCI, takie jak Charlson Comorbidity Index (ISCCI) dla NUM, mogą oferować bardziej praktyczną i specyficzną przydatność prognostyczną. Biorąc pod uwagę zwiększającą się liczebność populacji osób w wieku podeszłym i rosnącą częstość występowania wielochorobowości, włączenie oceny chorób współistniejących do procesu podejmowania decyzji klinicznych ma kluczowe znaczenie dla poprawy zarządzania opieką nad chorymi z NUM. Narzędzia ilościowej oceny chorób współistniejących umożliwiają dokładniejsze przewidywanie skuteczności leczenia, stopnia niepełnosprawności po udarze oraz wskaźników przeżycia. Ponadto wspierają one decyzje terapeutyczne. Przyszłe badania powinny koncentrować się na udoskonaleniu systemów oceny wielochorobowości w celu optymalizacji strategii terapeutycznych i alokacji zasobów opieki zdrowotnej dla pacjentów z udarem niedokrwiennym.