Testy hamowania deksametazonem stosowane są do diagnostyki zaburzeń wydzielania kortyzolu, takich jak zespół Cushinga i zespół pseudo-Cushinga. Celem niniejszej pracy była analiza wpływu różnych czynników na wartości odcięcia testów hamowania deksametazonem. Przeprowadzono przegląd literatury, który obejmował badania kliniczne, przeglądowe oraz wytyczne towarzystw naukowych. Analiza tych danych wykazała, że leki indukujące cytochrom P450 3A4, przewlekła biegunka lub celiakia, podwyższony poziom globuliny wiążącej kortykosteroidy spowodowany ciążą, doustne środki antykoncepcyjne, hormonalna terapia zastępcza, nadużywanie alkoholu i choroby wątroby mogą zwiększać udział wyników fałszywie dodatnich testu z 1 mg deksametazonu, natomiast inhibitory cytochromu P450 3A4 wyników fałszywie ujemnych. Polimorfizmy genów kodujących receptor glikokortykoidowy mogą predysponować do osiągania wyników fałszywie dodatnich lub ujemnych. Ponadto niniejszy przegląd pokazuje, że stany prowadzące do nieprawidłowego poziomu kortyzolu w organizmie, takie jak przewlekła choroba nerek, otyłość, cukrzyca, zespół metaboliczny, anoreksja, głodzenie, zaburzenia neuropsychiatryczne, w tym depresja i choroba afektywna dwubiegunowa prowadzą do braku hamowania kortyzolu w testach hamowania deksametazonem, zwłaszcza przy założeniu wartości odcięcia skutkujących spadkiem czułości testu, na przykład 5 µg/dl.Wpływ powyższych czynników na wartości odcięcia testów hamowania deksametazonem pokazuje, że przy diagnostyce zaburzeń wydzielania kortyzolu niezbędne jest indywidualne podejście do pacjenta.