D-dimery jako produkt rozpadu usieciowanego skrzepu fibryny są jednym z najczęściej oznaczanych parametrów laboratoryjnych. Do ich powstania niezbędna jest aktywacja kaskady krzepnięcia i układu fibrynolizy, przez co dostarczają informacji o stanie układu krzepnięcia organizmu. Zmiany stężenia D-dimerów obserwuje się zarówno w stanach patologicznych jak i fizjologicznych. Istnieje wiele metod umożliwiających oznaczenie stężenia D-dimerów, których działanie opiera się na reakcjach z przeciwciałami monoklonalnymi. W diagnostyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) poziom tego biomarkera na poziomie poniżej 500μg/l pozwala z dużym prawdopodobieństwem na wykluczenie choroby u pacjenta bez specyficznych objawów tego schorzenia. D-dimery osiągają wyższy poziom w zespole rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC) i stanowią składnik skali diagnostycznych. Ich niski poziom wyklucza obecność tego zespołu. Wzrost stężenia D-dimerów w przebiegu chorób nowotworowych powiązany jest ze stopniem zaawansowania, typem i rokowaniem nowotworu. Przyczyn wzrostu stężenia dimerów D można doszukiwać się także w przebiegu incydentu zakrzepowo-zatorowego związanego z infekcją SARS-CoV-2. Sytuacjami, w których stężenie D-dimerów może być podwyższone są również ciąża, połóg, choroby zapalne i zmiany przebiegające wraz z wiekiem.