Niepłodność jest to niemożność zajścia w ciążę pomimo regularnego współżycia pary. Problem występuje u 17,5% par na świecie. Wyróżnia się niepłodność pierwotną i wtórną, a jej przyczyny można podzielić na żeńskie, męskie oraz o niewyjaśnionym pochodzeniu. Wśród nich zalicza się choroby ogólnoustrojowe, choroby narządów rodnych oraz zaburzenia drożności narządów rodnych. Podstawę terapii niepłodności stanowi leczenie choroby podstawowej, jak również interwencje chirurgiczne oraz wspomaganie rozrodu m.in. letrozolem i klomifenem, a w ostateczności zapłodnienie pozaustrojowe. Ograniczona skuteczność klasycznych metod stanowi przyczynę rozwoju nowych technik, między innymi tych opartych o wykorzystanie komórek macierzystych. Komórki macierzyste mają zdolność do samoodnowy oraz różnicowania w różnorodne komórki. W niniejszej pracy opisano dotychczasowe zastosowania embrionalnych, spermatogonialnych, mezenchymalnych, czy indukowanych pluripotencjalnychkomórek macierzystych. Zastosowanie komórek macierzystych w rozrodzie jest ograniczone przez problemy etyczne oraz niewielką ilość badań klinicznych. Dotychczas uzyskano obiecujące wyniki na modelach zwierzęcych oraz in vitro: różnicowanie komórek macierzystych do oogoni oraz spermatyd, regeneracja jajników i wzrost owulacji u myszy z przedwczesną niewydolnością jajników oraz odzyskanie fukcjonalnej sparmatogenezy u makaka królweskiego po zastosowaniu autologicznych spermatogonialnych komórek macierzystych. Jak dotąd u człowieka zastosowano tylko mezenchymalne komórki macierzyste ze szpiku kostnego, które doprowadziły do regeneracji endometrium u pacjentek z zespołem Ashermana. Aktualnie prowadzonych jest wiele obiecujących badań z wykorzystaniem komórek macierzystych na zwierzętach, jednak ich zastosowanie kliniczne musi zostać poprzedzone badaniami z udziałem pacjentów.