Ubytki kostne stanowią wyzwanie terapeutyczne zarówno w ortopedii jak i w stomatologii. Inżynieria tkankowa w obszarze regeneracji tkanki kostnej wskazuje na możliwość zastosowania w powyższej sytuacji materiałów stanowiących rusztowanie dla nowo tworzącej się tkanki. Tego typu materiały – tzw skafoldy, powinny tworzyć biokompatybilne rusztowanie dla macierzy zewnątrzkomórkowej i przebiegu procesów komórkowych takich jak adhezja, proliferacja i różnicowanie. Rolą materiałów typu scaffold jest stworzenie optymalnych warunków dla regeneracji tkanki a następnie zresorbowanie i zastąpienie nowo powstałą tkanką kostną. Mogą one być wykonane zarówno z materiałów naturalnych jak i syntetycznych. Do materiałów syntetycznych zaliczany jest polikaprolakton – syntetycznym połkrystalicznym, biodegradowalny polimerem alifatycznych estrów. Celem zintensyfikowania reakcji tkanki kostnej może on być wzbogacany o nanocząsteczki tworząc w efekcie nanokompozyt. Wypełniaczami bazowego materiału typu scaffold mogą być na przykład fosforany wapnia (hydroksyapatyt, dwufazowy fosforan wapnia czy trójfosforan wapnia), metale (TiO2, Zn), czy bioaktywne szkło (BG). W pracy przedstawiony został przegląd piśmiennictwa dotyczący odpowiedź komórkowej na materiały typu scaffold na bazie polikaprolaktonu modyfikowane nanocząsteczkami do stosowania w regeneracji tkanki kostnej.