Niedokrwienny udar mózgu (NUM) jest główną przyczyną niepełnosprawności u osób dorosłych powyżej 50. roku życia i trzecią najczęstszą przyczyną zgonów na świecie. Pomimo postępów w terapiach reperfuzyjnych, takich jak tromboliza dożylna i trombektomia mechaniczna, u nawet dwóch trzecich chorych reperfuzja jest nieskuteczna klinicznie, pomimo radiologicznych wykładników udrożnienia naczynia mózgowego. Niedożywienie i sarkopenia mogą przyczyniać się do tych niekorzystnych wyników leczenia reperfuzyjnego. Niedożywienie, występujące u połowy hospitalizowanych pacjentów w podeszłym wieku i w 16-49% przypadków NUM, wiąże się z niższym wskaźnikiem masy ciała (BMI), zmniejszonym obwodem kończyn, podwyższonym wskaźnikiem stężenia białka C-reaktywnego do stężenia albuminy (CAR) oraz zwiększoną śmiertelnością i niepełnosprawnością po 90 dniach. Dlatego też badania przesiewowe dotyczące stanu odżywienia z wykorzystaniem narzędzi takich jak NRS-2002, PNI lub CONUT powinny być rutynowo przeprowadzane na oddziałach udarowych w celu ukierunkowania wczesnej interwencji żywieniowej. Sarkopenia, charakteryzująca się zmniejszeniem siły mięśniowej i niską masą mięśniową, często współistnieje z niedożywieniem w NUM i jest stanem występującym zarówno przed, jak i po udarze. Jej częstość występowania wśród chorych z NUM waha się od 14% do ponad 50%, w zależności od badanej grupy. Stosunek białka C-reaktywnego do albuminy, wiek oraz wyniki w skali NIHSS (National Institutes of Health Stroke Scale) niezależnie prognozują sarkopenię. Sarkopenia jest również powiązana z zespołem kruchości, przedłużoną hospitalizacją, pogorszeniem funkcji poznawczych i wyższym ryzykiem powikłań krwotocznych po reperfuzji lub leczeniu przeciwzakrzepowym. Włączenie oceny stanu odżywienia i masy mięśniowej do opieki chorych w ostrej fazie udaru mózgu i w okresie poudarowym może pomóc w identyfikacji pacjentów zagrożonych słabym powrotem do zdrowia i śmiertelnością. Kompleksowe, interdyscyplinarne leczenie ukierunkowane na niedożywienie i sarkopenię stwarza możliwość poprawy wyników leczenia w NUM i zmniejszenia obciążenia związanego z niepełnosprawnością związaną z udarem.