Niepłodność jest to niemożność zajścia w ciążę pomimo regularnego współżycia pary. Problem występuje u 17,5% par na świecie. Wyróżnia się niepłodność pierwotną i wtórną, a jej przyczyny można podzielić na żeńskie, męskie oraz o niewyjaśnionym pochodzeniu. Wśród nich zalicza się choroby ogólnoustrojowe, choroby narządów rodnych oraz zaburzenia drożności narządów rodnych. Podstawę terapii niepłodności stanowi leczenie choroby podstawowej, jak również interwencje chirurgiczne oraz wspomaganie rozrodu m.in. letrozolem i klomifenem, a w ostateczności zapłodnienie pozaustrojowe.

Endometrioza to złożony zespół kliniczny, który powoduje ból i niepłodność. Patomechanizm trudności z zajściem w ciążę u niepłodnych kobiet z endometriozą w wielu przypadkach pozostaje niejasny. Implantacja blastocysty jest możliwa w środkowej fazie lutealnej, w krótkim okresie czasu zwanym oknem implantacyjnym. Wadliwa implantacja jest głównym czynnikiem ograniczającym rozród u człowieka. Wiele badań wykazało, że sukces implantacji zależy od funkcjonalności blastocysty, receptywności endometrium i zsynchronizowanej komunikacji między tkankami embrionalnymi i matczynymi.

Prawidłowe funkcjonowanie gonady żeńskiej jest procesem złożonym. Niewydolność jajników może prowadzić nie tylko do zaburzeń w gospodarce hormonalnej, która jest regulowana przez cykliczne zmiany stężenia gonadotropin, ale może również spowodować wygaśnięcie uwalniania oocytów. Jakkolwiek znanych jest wiele czynników etiologicznych, próbuje się udowodnić aktywny udział mechanizmów autoimmunologicznych w dysfunkcji żeńskiej gonady i potencjalnie obniżających płodność u kobiet.

Ocenia się, że niepłodność w Polsce dotyka co piątą parę w wieku rozrodczym. Główną przyczyną niepłodności na tle immunologicznym jest obecność przeciwciał przeciwplemnikowych, stosunkowo niewiele jednak wiadomo na temat mechanizmów, które wywołują powstanie reakcji auto- i izoimmunologicznych u ludzi.